2014-03-09 13.52.57Nieuwe woning &  dagbesteding cliënten
Inmiddels zijn we een aantal weken verder in het proces. Om even kort bij te praten: Het gaat om een groep cliënten met een matig verstandelijke beperking en moeilijk verstaanbaar gedrag. Zij wonen in een trainingsgroep en gaan verhuizen naar een landgoed. Deze week hebben zij te horen gekregen dat ook hun dagbesteding veranderd. Deze wordt gegeven op hetzelfde landgoed waarbij wonen & dagbesteding nauw gaan samenwerken.

Pittig
Voor het woonteam zijn er een aantal pittige weken voorbij gegaan en zullen er nog een aantal pittige weken aankomen. Er zijn natuurlijk de regelzaken rond een verhuizing: welk meubilair gaat mee, contacten met verhuizers, het bestellen van gordijnen, etc. Naast deze regelzaken komt het er procesmatig op aan of wij ons vak goed verstaan. Daarmee zeggend: de spanning bij de cliënten loopt bij tijd en wijle hoog op. Communicatie naar cliënten, ouders en andere disciplines luistert nauw. Voor ieder mens is een verhuizing en een nieuwe baan een stressvol gebeuren. Laat staan bij deze cliënten. De kwetsbaarheid, het onvermogen, laat zich zien.

Shopgedrag
Belangrijk is dat alle teamleden dezelfde boodschap uitdragen en rust uitstralen in hun basishouding. Ondanks dat wij weten dat er nog veel moet gebeuren en de weken voorbijvliegen. Het lastige is dat de cliënten bekend zijn met ‘shopgedrag’. Overal proberen zij informatie te verkrijgen. Het is de kunst om dit te herkennen en toch basaal te reageren. “Als wij meer weten horen jullie dit, het komt allemaal goed”. Terwijl het team achter de schermen natuurlijk diverse details al heeft uitgewerkt. De valkuil zit hem in het feit dat je denkt dat het niet uitmaakt dat je veel details weergeeft. Er is niks geheims aan om uit de doeken te doen welke uren het team gaat draaien na de verhuizing. Er is niks geheims aan dat je allemaal details gaat geven over wat het verhuisbedrijf heeft gezegd. etc.

Aankunnen
Het probleem is dat de cliënten emotioneel niets kunnen met alle details. Ze stellen letterlijk hun vragen, maar emotioneel kunnen ze de antwoorden niet aan. Het kan ook niet zo zijn dat begeleiders ondoordacht gewoon vertellen hoe e.e.a. zit zonder te bedenken wat de gevolgen kunnen zijn. Een voorbeeld daarvan is dat deze ene begeleider zichzelf hiermee (onbedoeld) op een voetstuk kan zetten. Een cliënt kan denken: “Van jou krijg ik wel die informatie” en de rest van de teamleden tegen elkaar uitspelen. Daarom is het goed om gezamenlijke afspraken te maken over de communicatie. Wanneer wordt het volgende gezegd, wat zeggen we dan, op welk moment en door wie? Dit regelen we allemaal achter de schermen.

Meer weten m.b.t. achter de schermen? Lees verder blz. 26 van het boek ‘Gewoon een goede begeleider’.qr

 

Share This